Even doorklikken, sorry

Ik ben klaar met bloggen op web-streepje-log. Ze hebben de lay out vervelend ingewikkeld gemaakt en nu zetten ze ook nog reclame op mijn pagina.

Dus.

Terug naar Blogger, dat ik ruim drie jaar geleden omruilde voor web-streepje-log. Waarom ben ik vergeten.

HIER MIJN NIEUWE (OUDE) WEBLOG

http://superernie.blogspot.com/

Het tofste tijdschrift dat ik ken, The Believer, gooit de boel in de verkoop om niet failliet te gaan. Via ebay veilen ze onder andere grappige zelf beschreven ‘posters’ van Miranda July.

The Believer zag ik voor het eerst in het boekwinkeltje van Lowlands. (Een keer per jaar hebben ze een muzieknummer.) Verder is het volgens mij alleen te krijgen in de tijdschriftenwinkel bij het Lieverdje in Amsterdam. Dus af en toe koop ik ‘m eens een keer.

Omdat ze nu cash nodig hebben verkopen ze ook oude nummers voor weinig. (SuperErnieTip)

De site van de Believer

De veiling

Miranda July (hierboven in haar film Me and You and Everyone We Know) komt naar Nederland. Leuk! Ze gaat op 7 juni vertellen over haar verhalenbundel No One Belongs Here More Than You. (HELE GRAPPIGE SITE.)

Ze is ook wel eens op het Film Festival van Rotterdam geweest met haar ‘performances’, waar ze mysterieuze verhalen vertelde op het podium, met filmbeelden of dia’s erbij. In september stond een verhaal van haar in de New Yorker, en ik wil die andere verhalen ook graag lezen.

Het boek No One Belongs Here More Than You is in het geel en het roze te krijgen. Op haar website zegt Miranda July dat je het boek moet lezen met bijpassende kleding. Hmm… ik heb geen gele xe9n geen roze kleren.

Zoiets bedoelt ze… (zie haar website)

Elk weekend treedt ‘ie op in Las Vegas. Voor 175 dollar. Prince!

(foto Martin Schoeller, New Yorker 9 april 2007)

***1/2

Komische feel good movie over een stel onaangepaste retards in Nieuw-Zeeland. Meisje (Shark) wordt verliefd op hele rare jongen (Eagle). Zo heten ze, want zo zijn ze verkleed op zijn verjaardagsfeestje. Ze hebben een moedervlek op dezelfde plek, op hun bovenlip. Dat schept een band. Hij behandelt haar vooral als vuil, maar dat is uit onhandigheid. Dan gaat ze mee naar zijn familie. Ze hebben een hekel aan hem, gek genoeg. Maar door haar goedheid brengt zij iedereen toch tot elkaar. (Oeps nou heb ik het einde verklapt.) Het is allemaal erg grappig, fijn lachen. Maar ook een heeel klein beetje het genre ‘moralistisch jeugdfilm’ dit.

****

Prachtige, verpletterende documentaire over het werk van fotograaf Edward Burtynsky. Hij is gefascineerd door landschappen die door mensen zijn gemanipuleerd. De onmenselijke schaal. De totale afwezigheid van de natuur. Niet zo gek dat hij de laatste tijd vooral in China fotografeert. Het is allemaal nog veel erger dan je al dacht. De dolgedraaide wereldeconomie, die grotendeels draait op de containerscheepvaart, het assembleren van producten in China, en ook het recyclen van alle troep. Oude vrouwtjes die de waardevolle metalen uit afgedankte computerchips slopen. De Drieklovendam. Maar ook een schepenkerkhof op het strand van Bangladesh. Het gxe1xe1t maar door. En het komt nooit meer goed. Dan misschien maar zoeken naar schoonheid in de destructie van onze planeet?

veel foto’s van hem staan op www.edwardburtynsky.com

****

Ha ha ha ha! Oh Yeah! Dit is een feest. In 1972 werd in Los Angeles Watts Stax gehouden, het zwarte Woodstock. De funky helden van het Stax label speelden voor een uitverkocht stadion. Heerlijke muziek en extravagante showmannen en -vrouwen. Isaac Hayes met gouden kettingen over zijn lijf, Rufus Thomas in een roze pakje met hoge witte laarzen.

Het was ook een politiek concert, met irritante speeches van de onvermijdelijke dominee Jesse Jackson. Maar je begrijpt het ook wel, na een compilatie van historische beelden over de ellende die zwarte Amerikanen hebben moeten doorstaan. Erg indrukwekkend. En ook met mooie kroeggesprekken over wat het betekent zwart te zijn, en schitterende grappen van Richard Pryor. En de camera keek ook onbeschaamd genietend naar al die sappige billen en borsten op de tribunes van het stadion!

*** 1/2

Rustige, xe9rg rustige film met ‘meditatieve’ beelden van Amerikaanse landschappen. De opa van regisseur Kevin Henry sprak kort voor zijn dood cassettebandjes in met zijn levensverhaal. Vooral de periode van de Great Depression sprak tot de verbeelding. Als 16-jarige moest hij het land in, op zoek naar werk. Daar maakt hij allerlei ellende mee, pure armoede, honger leiden en openbare dronkenschap. Omdat de meeste locaties waar hij over praat niet meer bestaan, kiest de regisseur vooral voor dromerige beelden van heuvels in herfstkleuren, vervallen fabrieken en vrachttreinen, heel veel vrachttreinen. Hij trok een jaar lang door Amerika met een camper en een camera. Mooi. Net een beetje pech dat opa soms nogal onduidelijk spreekt.

***1/2

Frank Gehry is een beroemde architect (denk Bilbao, denk bizarre gebouwen) met een beroemde vriend, Sydney Pollack. Dat is fijn, want die kan een mooie film over hem maken. Gehry blijkt geen arrogante stereotype ster-architect. Hij is dus niet in het zwart gestoken, niet kort geknipt, heeft geen rare, semi-hippe, eventueel rode bril, geen arrogante attitude en geen onbegrijpelijk jargon. Gehry is een gezellige, mollige, slecht geklede man met een missie. En hij heeft een dertien in een dozijn-bril. Hij vertelt leuk over zijn werk, bijvoorbeeld dat hij altijd drie schaalmodellen maakt: anders word je verliefd op dat ene model, maak je dat steeds mooier, terwijl je het gebouw mooi moet maken. Je ziet ook hoe hij een heel kantoor heeft opgezet, je ziet zijn gebouwen, hij praat over zijn psychotherapie. Maar het wordt ook weer niet txe9 persoonlijk en txe9 navelstaarderig. Waarom staat er eigenlijk geen Frank Gehry-gebouw in Rotterdam?